CE-markering is een Europese veiligheidsvereiste die buiten de grenzen van de Europese Unie geen juridische geldigheid heeft. Bedrijven die producten exporteren naar landen zoals de Verenigde Staten, het Verenigd Koninkrijk of Australië, moeten rekening houden met volledig andere goedkeuringsstelsels. In dit artikel beantwoorden we de meest gestelde vragen over industriële veiligheid en markttoelating op internationale markten.
Buiten de Europese Unie gelden per land of regio eigen veiligheidseisen, die onderling sterk van elkaar kunnen verschillen. Er bestaat geen wereldwijde standaard die CE-markering vervangt. Exporterende bedrijven moeten per doelmarkt onderzoeken welke lokale normen, keurmerken en goedkeuringsprocedures van toepassing zijn op hun product.
De meest relevante markten met eigen goedkeuringseisen zijn onder andere:
De inhoudelijke eisen overlappen soms met Europese normen, maar de formele goedkeuringsprocedure en de betrokken testlaboratoria zijn altijd landspecifiek. Gebruik je CE-documentatie als vertrekpunt, maar reken er nooit op dat het automatisch volstaat in een andere markt.
CE-markering is niet geldig buiten de Europese Economische Ruimte. De markering is de juridische verklaring dat een product voldoet aan de toepasselijke Europese richtlijnen, maar heeft geen juridische status in landen buiten de EU, EER of landen met een wederzijdse erkenningsovereenkomst (MRA) met de EU.
Dat wil niet zeggen dat CE-documentatie waardeloos is in internationale trajecten. In de praktijk kan een goed opgebouwd technisch dossier, inclusief testresultaten en overige technische onderbouwing, als basis dienen voor het aanvragen van buitenlandse goedkeuringen. Veel testlaboratoria in de VS of Azië accepteren Europese testdata als onderdeel van hun beoordeling, mits de relevante normen inhoudelijk overeenkomen.
Kortom: CE-markering kan een bruikbaar fundament zijn voor internationale goedkeuringstrajecten, maar is nooit een vervanging ervan. Behandel het als een startpunt, niet als eindbestemming.
Het grootste verschil tussen CE-markering en UL-goedkeuring is dat CE een zelfdeclaratiemechanisme is waarbij de fabrikant zelf verklaart te voldoen aan Europese richtlijnen, terwijl UL-goedkeuring een onafhankelijke keuring door een erkend laboratorium vereist. Dit maakt UL in de basis een extern getoetst systeem.
Voor de meeste productcategorieën mag een fabrikant zelf de conformiteit verklaren op basis van een intern technisch dossier. Alleen voor hoog-risicoproducten, zoals bepaalde machines of medische hulpmiddelen, is tussenkomst van een aangemelde instantie (notified body) verplicht. De verantwoordelijkheid ligt primair bij de fabrikant zelf.
UL (Underwriters Laboratories) is een Nationally Recognized Testing Laboratory (NRTL) in de VS. Producten worden fysiek getest door UL-ingenieurs, en na goedkeuring vinden regelmatige fabrieksaudits plaats om doorlopende naleving te controleren. Dit maakt het proces tijdsintensiever en kostbaarder, maar ook meer geaccepteerd als onafhankelijk bewijs van veiligheid.
Andere relevante verschillen zijn de toepasselijke normen (IEC-gebaseerde normen in Europa versus ANSI/NFPA-normen in de VS) en de markering zelf: het UL-keurmerk is een handelsmerk van UL, terwijl CE een wettelijk verplicht merkteken is dat geen eigendom is van een commerciële partij.
Na de brexit accepteert het Verenigd Koninkrijk de CE-markering niet langer als enige bewijs van conformiteit voor producten die op de Britse markt in de handel worden gebracht. Exporterende bedrijven zijn verplicht om voor de meeste productcategorieën een UKCA-markering (UK Conformity Assessed) aan te brengen. Dit geldt voor producten die na 1 januari 2025 op de Britse markt in de handel worden gebracht.
Voor bedrijven die zowel de EU als het VK bedienen, betekent dit in de praktijk een dubbele conformiteitsprocedure. De inhoudelijke eisen van UKCA zijn in 2026 grotendeels nog vergelijkbaar met de bijbehorende EU-richtlijnen, omdat het VK de Europese normen als startpunt heeft overgenomen. Toch zijn er procedurele verschillen:
Bedrijven die regelmatig exporteren naar het VK doen er verstandig aan hun goedkeuringsstrategie structureel aan te passen en niet te vertrouwen op tijdelijke overgangsregelingen.
Een aparte goedkeuring per land is verplicht wanneer het doelland wettelijk voorschrijft dat producten voor markttoelating een landspecifieke goedkeuring moeten hebben gekregen. Dit is het geval in landen als China (CCC), Japan (PSE), Brazilië (INMETRO) en de VS (NRTL-goedkeuring voor elektrische apparatuur). In die gevallen is CE-markering geen alternatief.
Niet elk land hanteert een verplicht keurmerk voor alle producten. In sommige markten zijn goedkeuringen vrijwillig maar commercieel noodzakelijk omdat afnemers of inkoopafdelingen ze eisen als voorwaarde voor aankoop. In andere gevallen gelden sectorspecifieke regels: medische hulpmiddelen, explosieveilige apparatuur (ATEX-equivalent) en drukapparatuur hebben vrijwel overal ter wereld eigen goedkeuringstrajecten.
Een praktische vuistregel: controleer altijd per productcategorie én per doelmarkt welke verplichtingen gelden, en doe dit vroeg in het productontwikkelingsproces. Achteraf een goedkeuring aanvragen is kostbaarder en tijdrovender dan vooraf ontwerpen met de juiste normen in gedachten.
Meerdere goedkeuringstrajecten tegelijk beheers je door te werken vanuit een centrale documentatiestrategie, waarbij het technisch dossier zo is opgebouwd dat het als basis dient voor meerdere markten. Dit voorkomt dubbel werk en verkleint de kans op inconsistenties tussen de verschillende conformiteitsverklaringen.
Concrete stappen die het proces beheersbaar houden:
Complexe internationale projecten vragen om structuur en overzicht, zeker wanneer meerdere landen tegelijk bediend worden met producten die vallen onder verschillende veiligheidsregimes.
Navigeren door de wereld van CE-markering en internationale veiligheidseisen is complex, zeker wanneer producten op meerdere markten tegelijk in de handel worden gebracht. Wij ondersteunen industriële bedrijven bij het volledige traject, van risicoanalyse en norminterpretatie tot het opstellen van technische dossiers en het begeleiden van externe keuringen.
Wat wij concreet bieden:
Onze veiligheidsadviseurs kennen de internationale wet- en regelgeving en denken praktisch mee vanuit jouw projectdoelen. Wil je weten hoe wij jouw goedkeuringstraject kunnen stroomlijnen? Neem contact op en we kijken samen naar de beste aanpak.
De doorlooptijd verschilt sterk per markt en productcategorie. Een UL-certificering duurt gemiddeld drie tot zes maanden, terwijl een CCC-certificering in China al snel zes tot twaalf maanden in beslag kan nemen door verplichte fabrieksaudits en langere beoordelingstermijnen. Plan certificeringstrajecten daarom altijd vroeg in het productontwikkelingsproces in, zodat je marktintroductie geen vertraging oploopt.
De gevolgen kunnen ernstig zijn: van inbeslagname van producten aan de grens en boetes tot een volledig verkoopverbod op de betreffende markt. In landen zoals China en de VS is het ontbreken van verplichte certificeringen (CCC respectievelijk NRTL) een wettelijke overtreding die ook reputatieschade en aansprakelijkheidsrisico's met zich meebrengt. Het is altijd verstandiger om vooraf te investeren in de juiste goedkeuringen dan achteraf te moeten ingrijpen.
In veel gevallen kunnen CE-testresultaten als ondersteunend bewijs worden ingediend bij een NRTL of CSA-laboratorium, maar ze vervangen de verplichte derdepartijkeuring niet. Testlaboratoria beoordelen per geval in hoeverre Europese testdata bruikbaar zijn, afhankelijk van de mate van overlap tussen de toepasselijke normen. Een gecombineerd testprogramma waarbij meerdere markten tegelijk worden getest, is vaak de meest efficiënte manier om bestaande documentatie maximaal te benutten.
Nee, de UKCA-verplichting geldt voor producten die na de vastgestelde overgangsdatum in de handel zijn gebracht op de Britse markt. Producten die al rechtmatig in omloop waren onder de CE-markering behouden in principe hun status, maar zodra je een gewijzigd product introduceert of nieuwe voorraden levert, gelden de actuele UKCA-regels. Controleer altijd de meest recente richtlijnen van de Britse overheid, want overgangsregelingen zijn in het verleden meerdere keren aangepast.
Een verplichte certificering is wettelijk vereist voor markttoelating, zoals CCC in China of PSE in Japan. Een vrijwillige certificering is niet wettelijk verplicht, maar kan commercieel onmisbaar zijn omdat grote inkooporganisaties of retailers deze eisen als voorwaarde voor samenwerking. Kies voor een vrijwillige certificering wanneer je doelgroep of distributiekanaal hier expliciet om vraagt, of wanneer het keurmerk het vertrouwen van eindgebruikers aanzienlijk vergroot.
Een productwijziging kan een bestaande certificering geheel of gedeeltelijk ongeldig maken, afhankelijk van de aard van de aanpassing. Meld elke wijziging daarom altijd proactief bij het betrokken testlaboratorium of de certificerende instantie, die vervolgens beoordeelt of een volledige hercertificering of een beperkte aanvullende test noodzakelijk is. Zorg voor een intern wijzigingsbeheerproces dat automatisch een certificeringscheck triggert bij elke aanpassing aan hardware, software of materiaalspecificaties.
Werken met één centrale partner die internationale trajecten coördineert heeft als groot voordeel dat documentatie consistent blijft en communicatie efficiënter verloopt. Grote testorganisaties zoals UL, TÜV en Intertek bieden gecombineerde testprogramma's aan voor meerdere markten vanuit één aanspreekpunt. Lokale partners kunnen nuttig zijn voor marktspecifieke kennis, maar zorg altijd voor een duidelijke regie om tegenstrijdige adviezen of dubbel werk te voorkomen.